SABAH SENFONİSİ...
Yaşıyorduk işte
azda olsa unumuz şekerimiz
bir parça gülüşümüz vardı
güneş karşı binanın duvarına gelmemişti henüz
bulutlar balkonun tam karşısındaydı
sanki uzatsam elimi bulutu tutabilirdim
uzaktan bozuk bir motor sesi gibi çocuk sesleri geliyordu
dingin bir sessizlik gibi akıyordu gölgeler...
her şey güneşe bulaşmış ışık kokarken
çok uzaklara gitmişti bile bulutlar anılar gibi
içeri girdim masada çocukluğum vardı
elimi uzattım ''boş versene dedi
büyüdün artık sen bak sakalların var''
ne diyeceğimi düşünürken
çocukluğumun sesi mutfakta kayboldu
kaynayan su sesi fısıldadı
masada neden ve nasıl öyle durdular bilmediğim
tabak sigara paketi mor erikler ve bardak suskundu
güneş ışığı duvarda nihalenin soluna vurdu
dışarı baktım balkon güneş ile dolmak üzereydi.
otoyolun üstünde arabalar giderken
Buca aynı yerde duruyordu...
Turhan KA. / 30 temmuz 2023 Buca
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder